Op de foto: Siberische poes van acht maanden, Lady Laurina von Mittelmeijer

Sinds mensenheugenis leven er in Rusland al grote krachtige, zware katten met dikke poten. Die katten zijn goed opgewassen tegen strenge vorst en ook tegen zomerhitte. Hun halflange vacht met dikke ondervacht is ook waterafstotend. De plukjes haar onder de voetzooltjes en tussen de tenen, de zogenaamde sneeuwschoentjes, helpen de dieren om op de sneeuw te lopen, maar hebben ook functies bij het besluipen van hun prooi. De katten zijn vrij onafhankelijk, maar tegelijkertijd trouw aan hun baas. In tegenstelling tot andere kattenrassen zijn ze meer aan hun baas dan aan hun huis gebonden. Een voorbeeld van die half langharige huiskat kunt u zien op historische foto’s uit de jaren zestig.

De geschiedenis van het Siberische kattenras is in de jaren tachtig begonnen. Rond die tijd zijn ook de eerste kattenshows in Rusland georganiseerd, vooral in de grote steden Moskou en Sint Petersburg. Toen hebben enkele enthousiastelingen het idee gekregen om met een natuurlijk Russisch ras te beginnen.



Op de foto: halflangharige huiskat, jaren ‘60
Foto uit archief van Cattery Angara.

Om met oprichting van een nieuw ras te beginnen, moest een rasstandaard vastgelegd worden. De eerste standaard is door Olga Mironova omschreven. Als basis voor haar eerste rasstandaard heeft Mironova de foundation halflangharige kat Roman gekozen.
 

Op de foto: GIC Roman. (bron: internet)

Veel discussie was er ook rond de naam van het oorspronkelijke kattenras. Zo werden bijvoorbeeld zelfs de namen ‘Moskowskaya halflangharige’ en ‘Rossiyskaja halflangharige’ voorgesteld. Maar de keuze is toch op de naam ‘Siberische kat’ gevallen, omdat juist die naam de wilde schoonheid en kracht van dit dier weerspiegelt. Bovendien werden in bepaalde streken de halflangharige huiskatten al lang Siberen genoemd. 

De ontwikkeling van het ras

In 1989 registreert de Soviet Felinologi Federation het nieuwe oorspronkelijke kattenras met de naam Siberische kat en met de code SIB. Op de derde kattenshow in de Russische geschiedenis, in 1989 te Moskou, waren zestien Siberische katten aanwezig. Van slechts één dier waren de ouders geregistreerd.

In oktober 1989 stuurt Olga Mironova een kopie van de standaard van het Siberische kattenras naar de familie Schultz in Duitsland. In 1991 werd deze standaard door de World Cat Federation (WCF) in gebruikgenomen. Officiële erkenning hiervan vond plaats in 1994. In 1994 behaalde voor het eerst een foundation Siberische kat, Dimka Laskoviy Zwer, bij de WCF de titel Wereldkampioen.


Op de foto: WC Dimka Laskoviy Zwer  

In 1995, in Moskou op de kattenshow “Sibirskoye Choedo” waren er al tachtig Siberische katten.

Op de foto: foundation Siberische kat WC Richard 

Een jaar later erkent het Amerikaanse systeem The International Cat Association (TICA) het kattenras. In 1999 behaalde de Siberische kat Mur Treskuchiy Sebirskiy Moroz de titel Supreme Grand Champion TICA en werd hij de Beste Kat van het jaar 1999 van TICA. Vanaf 1 mei 2002 kan ook de colorpoint variant de Neva Masquerade titels behalen op de TICA-show.

Op de foto: IW SGC Treskuchiy Sibirskiy Moroz Mur 

Op de FIF (Fédération Internationale Féline) kattenshow in Moskou in 1997 zijn al Siberen aanwezig met een volledige stamboom van vier generaties. De beste Siberische katten van die show Gelios Onix Gloria en Tsarevna Cecillia Seliger vertegenwoordigen enkele maanden later, in Helsinki op de General Assembly van FIFE, het Siberische kattenras. Het ras krijgt officiële erkenning en vanaf dat moment kunnen ook Siberische katten bij FIFE kampioenstitels behalen.

Op de foto:IC Tsarevna Cecillia Seliger
Foto uit archief cattery Onix Gloria

 

Op de foto: Gelios Onix Gloria,
Foto uit archief cattery Sant Andre.

In 1979 waren op de eerste Wereld-kattenshow in Moskou al 120 Siberische katten aanwezig van ongeveer 40 cattery’s.


Op de foto: GIC Aldan abakan
Foto uit archief cattery Onix Gloria.

Op 6 februari 2000, op de vergadering van de grootste Amerikaanse associatie CFA, was een presentatie van het Siberische kattenras georganiseerd. De presentatie was voorbereid door de vereniging van Amerikaanse liefhebbers van Siberische katten, de Prestige Siberian Association (PSA). Op dat moment waren bij de CFA twintig cattery’s van Siberische katten geregistreerd. Het resultaat van deze presentatie was de erkenning van het Siberische ras door de CFA. Volgens de regels van de CFA hadden Siberen vanaf dat moment het recht om in de miscellaneous - klasse te showen. Het volledige recht om te showen voor kampioenstitels hebben de Siberen in 2004 gekregen.

In 2000 heeft de International Feline Society of Judging (IFSJ) zijn standaard uitgewerkt. Als basis daarvoor werd de eerste standaard van Olga Mironova gebruikt. In 2005 werd de standaard bijgewerkt en deze is tot op heden geldig.

Vandaag de dag krijgt het Siberische ras steeds meer fans over de hele wereld. Op alle continenten, Europa, Azië, Amerika, Afrika en zelfs in Australië, groeit het aantal cattery’s van Siberische katten in hoog tempo.

In Nederland wordt het van origine Russische kattenras wel heel populair. Kwam je drie jaar geleden nog een of twee Siberen tegen op de show, nu zijn twintig of meer vertegenwoordigers van dit ras al geen uitzondering meer. Niet alleen fokkers maar ook kattenliefhebbers in Nederland hebben Siberen ontdekt. Deze prachtige intelligente dieren met een stoere, krachtige uitstraling veroveren steeds meer harten van jong en oud.


Eerste kattenshow in Nederland met een “special” voor de Siberische Kat en de Neva Masquerade. SAINT pro Cat, 2007 Op de foto IC. Arkassi of Caitha Joithi 

De ontwikkeling van elk kattenras is een lange en moeilijke weg. Het Siberische kattenras is een vrij jong ras. Veel fokkers, die met dit ras begonnen zijn, willen voor zichzelf een beeld vormen over wat ze willen bereiken. Welke kenmerkende eigenschappen wil men vastleggen. Wat maakt de Siberische kat zo bijzonder en herkenbaar. 

Vanzelfsprekend richt elke fokker zich op de rasstandaard. Maar het probleem is, dat er verschillende rasstandaarden zijn, die soms sterk van elkaar afwijken. Hoewel voor ieder van hen de oorspronkelijke standaard van Mironova was gebruikt. Maar door het vertalen vanuit de Russische taal en verdere bewerkingen kwamen toch opmerkelijke verschillen naar voren.

Zo wordt bijvoorbeeld in de standaard van IFSJ de kop omschreven als een kort breed trapezium. Diezelfde omschrijving volgt ook TICA, maar in de standaard van Nederlands Onafhankelijk Kattenkeur meestersgilde (NOKK) wordt het al omschreven als “korte Wigvormige kop”. Vaak vraagt men zich af waar de trapezium die Mironova bedoelt, precies zit. Op onderstaande foto van de Siberische kat Jerofey Adagio is dat goed te zien.

In de oorspronkelijke Russische standaard moet de afstand tussen de oren minimaal de breedte van één oor zijn. Maar in de standaard van TICA en NOKK spreekt men niet over “minimaal”, maar over “gelijk aan”.

De omschrijving van de ogen in de Russische standaard en de standaard van de NOKK is bijna gelijk, terwijl de IFSJ schrijft over ogen van gemiddelde maat en de NOKK zelfs over grote ogen. TICA ziet de ogen niet alleen als “groot” maar ook als “bijna rond”.

Volgens de standaard van IFSJ is de kin breed, krachtig genoeg, maar mag hij niet vooruit steken. In de standaard van de NOKK wordt alleen gesproken over een “stevige” kin. In de praktijk komt het daardoor voor dat een goede kin bij een Siberische kat toch als ‘niet sterk genoeg’ wordt beoordeeld.

Vanzelfsprekend baseren keurmeesters en fokkers zich niet alleen op de standaard, maar ook op hun eigen ervaringen. Daarom is het, met name voor beginners, belangrijk om veel showervaring op te doen tijdens shows in binnen- en buitenland. Tijdens shows is het nuttig en leuk om ervaringen met andere fokkers uit te wisselen en katten te bekijken die verschillende stamboomlijnen vertegenwoordigen.

Wij bezoeken regelmatig met veel plezier shows in Rusland. Daar komen veel fokkers van Siberische katten uit verschillende regio’s, die vaak foto’s en tijdschriftartikelen uit eigen archief meenemen. Spontaan ontstaat dan vaak een soort seminar, waarbij veel kennis wordt uitgewisseld.

Op de volgende foto heb ik een interessant moment op de show in Moskou vastgelegd. Alexander Kolesnikov (Cattery Sibaris) en Natalia Sertakova (Cattery Angara) laten aan vrienden hun nieuwe aanwinsten zien: twee zussen uit Krasnayarsk, Varkuta en Vasilina (Cattery Dostojaniye Sibiry).



Op de volgende foto bekijken fokkers historische foto’s uit het archief van Cattery's Angara en Sant Andre.



Van links naar rechts: A.Chernishova, N.Sertakova, L.Ovchinnikova, V.Verina.

Door de toenemende populariteit van het Siberische ras, groeit ook het aantal fokkers en liefhebbers. Mensen zoeken ook meer informatie over hoe Siberen voor de show goed kunnen worden voorbereid en hoe ze het best kunnen worden gepresenteerd.


Op de foto: Jonge Siberische poes, Iskusheniye Onix Gloria

Een showkat moet natuurlijk in het algemeen er goed verzorgd uitzien. Omdat een Sibeer een natuurlijke ‘look’ moet hebben, mag bijvoorbeeld de vacht niet te zacht zijn. Het is dan ook aanbevolen om het dier niet vlak voor de show te wassen, maar liever minimaal een week van tevoren. Om een goede keuze te maken voor verzorgingsmiddelen kan de eigenaar het best wat experimenteren met verschillende merken shampoos, om het beste resultaat te bereiken. 

Bij het showen aan de keurmeester is het van belang om het dier zo vast te houden dat de zulke kenmerken van de Sibeer, zoals de stoere en zware bouw, het best tot hun recht komen. Daarom trekken de meeste fokkers en stewards een Sibeer niet uit, zoals bijvoorbeeld gebruikelijk is bij Main Coonen. De Sibeer moet compact worden gepresenteerd. Dat gaat het best door het dier op een hand te laten zitten en met de andere hand in een verticale positie te brengen, met de voorpoten naar voren vastgehouden. In die houding kan de keurmeester de kop van de Sibeer goed bekijken en specifieke kenmerken zoals dikke pootjes met haarplukjes tussen de tenen. Op deze manier is ook de trots van de Sibeer, zijn volle en sierlijke staart, goed te zien. 

Op de foto: L. Khimonina met Lady Laurina von Mittelmeijer.

Dit interessante verhaal is geschreven door Ludmila Khimonina Cattery Von Mittelmeijer voor het clubblad van de kattenvereniging de NRKV, wij mochten dit van Ludmila plaatsen zodat iedereen dit kan lezen.